انتخاب بهترین بشکه 220 لیتری، یک پاسخ ثابت و یکسان برای همه صنایع ندارد. بهترین گزینه به نوع ماده داخل بشکه، شرایط حملونقل، میزان حساسیت محصول به آلودگی، نیاز به استفاده مجدد، بودجه و استانداردهای ایمنی بستگی دارد. برای مثال، بشکه فلزی و گرید فلزی ۲۲۰ لیتری معمولا انتخاب مطمئنتری برای روغن، حلال، سوخت و مواد نفتی است؛ درحالیکه بشکه پلاستیکی ۲۲۰ لیتری برای اسیدها، بازها و مواد خورنده عملکرد بهتری دارد. بشکه های فیبری نیز بیشتر برای پودرها، گرانولها و مواد خشک استفاده میشوند.
در این مقاله، انواع بشکه صنعتی ۲۲۰ لیتری را از نظر جنس، کاربرد، مقاومت، قیمت، ایمنی و طول عمر مقایسه میکنیم تا بتوانید مناسبترین گزینه را انتخاب کنید.
بشکه ۲۲۰ لیتری یکی از رایجترین ظروف بستهبندی و حملونقل صنعتی در جهان است. این حجم، تعادل مناسبی میان ظرفیت ذخیرهسازی، امکان جابهجایی با لیفتراک، قابلیت چیدمان روی پالت و سهولت حملونقل ایجاد میکند. به همین دلیل در صنایع نفت، پتروشیمی، شیمیایی، غذایی، دارویی، رنگ و رزین، کشاورزی و مدیریت پسماند کاربرد گستردهای دارد.
بشکه های ۲۲۰ لیتری معمولا در چهار گروه اصلی قرار میگیرند:
همچنین این محصولات از نظر نوع دهانه به دو مدل اصلی تقسیم میشوند:
برای بررسی و انتخاب دقیق، باید ویژگیهای فنی این سه نوع بستهبندی را در بوته آزمایش معیارهای عملیاتی قرار داد. در ادامه، بشکه های فلزی، پلاستیکی (HDPE) و فیبری را بر اساس حیاتیترین شاخصهای انتخاب، با هم مقایسه میکنیم:
در بحث مقاومت فیزیکی، بشکه فلزی ۲۲۰ لیتری و بشکه گرید فلزی در صدر قرار دارند؛ بدنه مستحکم و سخت این بشکه ها اجازه میدهد تا چندین طبقه (تا ۴ ردیف) را با محصولات سنگین روی هم چیدمان کنید، بدون آنکه بشکه های ردیف پایین دچار تغییر شکل یا ترکیدگی شوند.
در مقابل، بشکه های پلاستیکی هرچند در برابر ضربات ناگهانی انعطافپذیر هستند و نمیشکنند، اما تحت بار سنگین طولانیمدت (بهویژه در دمای بالای انبار) مستعد دفرمه شدن هستند. بشکه های فیبری در این میان ضعیفترین عملکرد را دارند و چیدمان عمودی آنها محدود به مواد سبک و ارتفاع کم است، زیرا فشار زیاد میتواند باعث شکم دادن دیوارههای مقوایی شود.
اگر محصول ماهیت اسیدی یا بازی (قلیایی) دارد، بشکه پلاستیکی HDPE و بشکه گرید فلزی (HMW HDPE) مطمئنترین انتخاب هاست؛ پلیاتیلن سنگین و فوق سنگین ذاتا نسبت به اکثر مواد شیمیایی خورنده خنثی هستند و برخلاف فلز، هرگز زنگ نمیزنند.
این در حالی است که بشکه های فلزی در تماس با مواد پایه آب یا اسیدی به سرعت دچار خوردگی میشوند، مگر اینکه از لایههای محافظ گرانقیمت در داخل آنها استفاده شده باشد که آن هم ریسک خراشیدگی و نشت دارد. بشکه های فیبری نیز به دلیل ماهیت سلولزی کاغذ، در برابر مواد شیمیایی مایع کاملا آسیبپذیرند و تنها زمانی برای مواد شیمیایی استفاده میشوند که ماده به صورت پودر خشک بوده و درون یک آستر نایلونی ضخیم داخل بشکه قرار گیرد.
در صنایع استراتژیک مانند نفت و گاز، مقاومت در برابر حرارت یک فاکتور حیاتی است. بشکه فلزی و سپس بشکه گرید فلزی، گزینه هایی هستند که در دمای بالا می توانند ساختار خود را حفظ کنند و مانع از گسترش سریع آتش سوزی و سوختن محموله شوند.
اما بشکه های پلاستیکی در دمای حدود ۱۲۰ تا ۱۳۰ درجه سانتیگراد ذوب شده و محتویات خود را آزاد میکنند که میتواند در صورت اشتعالزا بودن مواد، فاجعهآفرین باشد. بشکه های فیبری نیز به دلیل جنس کاغذی، خود به عنوان سوخت عمل کرده و به سرعت در آتش میسوزند. از این رو، برای موادی که نیاز به گرم کردن با المنت یا شعله قبل از تخلیه دارند، بشکه فلزی تنها انتخاب استاندارد است.
در محاسبات مربوط به هزینههای حملونقل و سهولت جابهجایی توسط کارگران، بشکه فیبری سبکترین و اقتصادیترین گزینه است. بشکه های پلاستیکی و گرید فلزی در رده بعدی قرار میگیرند و به دلیل وزن کمتر نسبت به فلز، باعث کاهش مصرف سوخت و افزایش ظرفیت بارگیری مفید در کامیونها میشوند.
اما بشکه های فلزی سنگینترین نوع بشکه 220 لیتری هستند که هم کار با آنها به صورت دستی دشوارتر است و هم در حملونقلهای بینالمللی که وزن بار اهمیت زیادی دارد، هزینههای تمامشده را به طور محسوسی افزایش میدهند.
برای محصولاتی که نسبت به ورود اکسیژن یا خروج حلالها حساس هستند، بشکه های فلزی و گرید فلزی به دلیل ساختار متراکم خود، نفوذپذیری نزدیک به صفر دارند و همین ویژگی باعث می شود که کیفیت محتویات را در طولانی مدت به صورت کامل حفظ کنند.
در مقابل، بشکه های پلاستیکی دارای نفوذپذیری جزئی هستند؛ به این معنا که برخی حلالهای فرار یا گازها میتوانند به مرور زمان از دیواره پلاستیک عبور کرده یا باعث تورم آن شوند. اما بشکه های فیبری بدون لایههای محافظ آلومینیومی یا پلیمری، بدترین عملکرد را در برابر نفوذ رطوبت و اکسیژن دارند و به راحتی رطوبت محیط را به خود جذب کرده و باعث کلوخه شدن مواد پودری داخل بشکه میشوند.
از منظر پایداری و بازگشت سرمایه، بشکه های فلزی بالاترین ارزش را دارند؛ زیرا فولاد فرسوده همواره در بازار ضایعات تقاضای بالایی دارد و میتواند بارها ذوب و دوباره استفاده شود، اما بازیافت آنها طولانی و دشوار است و خیلی ها زیر بار آن نمی روند.
اما بشکه های پلاستیکی و گرید فلزی نیز قابل بازیافت به گرانولهای دستدوم برای تولید محصولات غیرحساس هستند و بازیافت آنها ساده تر و کم هزینه تر است، اما پس از چند بار بازیافت، کیفیت پلیمر افت میکند. بشکه های فیبری هرچند تجدیدپذیر و دوستدار محیط زیست به نظر میرسند، اما اگر به مواد شیمیایی یا روغن آلوده شوند، عملا غیرقابل بازیافت شده و تنها راه دفع آنها سوزاندن یا دفن بهداشتی است.
به منظور جمع بندی این قسمت، مقایسه سریع انواع بشکه ۲۲۰ لیتری را در جدول زیر برای شما ارائه کردیم:
| معیار مقایسه | بشکه فلزی ۲۲۰ لیتری | بشکه پلاستیکی ۲۲۰ لیتری | بشکه گرید فلزی 220 لیتری | بشکه فیبری ۲۲۰ لیتری |
| جنس رایج | فولاد کربنی، گالوانیزه یا فولاد با پوشش داخلی | پلیاتیلن سنگین (HDPE) | پلیاتیلن سنگین با وزن مولکولی بالا (HMW-HDPE) | مقوای چندلایه فشرده با لایه داخلی |
| استحکام مکانیکی | بسیار بالا | متوسط تا خوب | بسیار بالا | متوسط |
| مقاومت در برابر زنگزدگی | ضعیف بدون پوشش محافظ | بسیار بالا | بسیار بالا | وابسته به شرایط رطوبت |
| مقاومت شیمیایی | عالی برای روغن و حلال؛ محدود برای مواد خورنده | عالی برای بسیاری از اسیدها و بازها | عالی برای بسیاری از اسیدها و بازها و مواد نفتی و شیمیایی | محدود و وابسته به لاینر داخلی |
| وزن بشکه خالی | سنگین | سبکتر | سبک تر | سبک |
| قیمت اولیه | معمولا بالاتر | متوسط | مقرون به صرفه | معمولا اقتصادیتر |
| امکان استفاده مجدد | بالا، در صورت احیا و کنترل خوردگی | بالا، در صورت سازگاری شیمیایی | بالا | محدودتر |
| کاربرد اصلی | نفت، روغن، حلال، رنگ و مواد صنعتی سنگین | اسید، باز، شوینده، مواد آبپایه | مواد شیمیایی، نفتی، پتروشیمی، حلال ها، اسیدها و بازها | پودر، گرانول، مواد خشک |
| مناسب برای مواد قابل اشتعال | مناسبتر، با رعایت استانداردها | نیازمند بررسی دقیق سازگاری و ریسک الکتریسیته ساکن | نیازمند بررسی دقیق نوع ماده | معمولا انتخاب اول نیست |
| قابلیت چیدمان انباری | بسیار خوب | خوب، با رعایت محدودیت ارتفاع | عالی | محدودتر |
حالا که مقایسه اجمالی از 4 نوع بشکه 220 لیتری داشتیم، در این قسمت قرار است در مورد اینکه هر کدام برای چه کاربردی مناسب تر هستند، توضیحاتی را خدمت شما ارائه دهیم. پس در این بخش هم همچنان همراه ما باشید:
در صنایع نفت، گاز، پتروشیمی و تولید روانکار، بشکه فلزی و گرید فلزی دهانه بسته معمولا انتخابی مطمئن برای بستهبندی روغن موتور، روغنهای صنعتی، گریس و سیالات روانساز خواهد بود. این محصولات در حجم ۲۲۰ لیتری وزن قابلتوجهی ایجاد میکنند و به بستهبندی با سختی بالا نیاز دارند؛ به همین دلیل بدنه فولادی بشکه در برابر فشار ناشی از وزن محتویات، ضربههای حملونقل و لرزشهای مسیر جادهای یا دریایی مقاومت مناسبی دارد.
بشکه فلزی همچنین برای انبارش ایستاده یا خوابیده و چیدمان چندلایه، مشروط به رعایت دستورالعمل سازنده، شرایط پالتبندی و محدودیت بار انبار، گزینه مطلوبی محسوب میشود. از سوی دیگر، انتقال حرارت در بدنه فلزی باعث میشود بتوان برای روغنهای بسیار غلیظ، با کنترل دما و رعایت الزامات ایمنی، از گرمکنهای مخصوص بشکه استفاده کرد تا تخلیه محصول سادهتر انجام شود.
وجود دو دهانه استاندارد روی بشکه، که معمولا یکی بزرگتر و دیگری کوچکتر است، امکان پرکردن، تخلیه و نصب پلمب را فراهم میکند و آببندی مناسب آنها از نشتی، ورود رطوبت و آلودگی روغن در طول انبارش و حمل جلوگیری خواهد کرد.
برای حمل و نگهداری بسیاری از اسیدها، بازها و مواد شوینده خورنده، بشکه پلاستیکی دهانه بسته تولیدشده از پلیاتیلن سنگین یا HDPE و همچنین بشکه گرید فلزی انتخاب رایجی است؛ زیرا پلیمر به کار رفته در تولید آنها در برابر طیف گستردهای از مواد شیمیایی خورنده مقاومت خوبی دارد و برخلاف فولاد، در معرض زنگزدگی و خوردگی الکتروشیمیایی قرار نمیگیرد.
بدنه یکپارچه این بشکه ها که غالبا با فرایند قالبگیری بادی ساخته میشود، نقاط اتصال و جوشهای آسیبپذیر را حذف کرده و احتمال نشتی ناشی از ضعف در درزهای بدنه را کاهش میدهد. با وجود این، انتخاب بشکه HDPE نباید صرفا بر پایه عنوان کلی اسید یا باز انجام شود؛ زیرا غلظت ماده، دمای نگهداری، مدت تماس، وجود مواد اکسیدکننده و شرایط تابش آفتاب میتوانند بر سازگاری اثر بگذارند.
بنابراین لازم است پیش از خرید، جدول سازگاری شیمیایی ماده با HDPE بررسی شود و در صورت انبارش در محیط باز، بشکه دارای پایدارکننده UV، ضخامت مناسب دیواره و تأییدیه لازم برای نوع ماده موردنظر انتخاب شود.
برای تینر، استون، الکلها، حلالهای نفتی سبک و دیگر مایعات با نقطه اشتعال پایین، بشکه فلزی دهانه بسته و همچنین بشکه گرید فلزی دهانه بسته که از نظر سازگاری شیمیایی و الزامات حمل کالای خطرناک تأیید شده باشد، انتخابی ایمن و حرفهای است.
حلالهای فرار در اثر افزایش دما بخار تولید میکنند و میتوانند فشار فضای خالی داخل بسته را بالا ببرند؛ بدنه فولادی در برابر این شرایط مکانیکی مقاومت مناسبی دارد. علاوه بر آن، برخی حلالها ممکن است بهمرور از دیواره پلیمرهای سبک عبور کنند یا خواص مکانیکی بعضی پلاستیکها را تضعیف کنند؛ در حالی که بدنه فلزی و پلی اتیلن فوق سنگین، در صورت انتخاب پوشش داخلی سازگار و آببندی صحیح، سد بسیار مؤثرتری در برابر نفوذ بخارات ایجاد میکند.
در کاربردهای مرتبط با مواد قابل اشتعال، کنترل الکتریسیته ساکن اهمیت حیاتی دارد؛ بنابراین هنگام پرکردن و تخلیه باید اتصال همبندی و اتصال به زمین تجهیزات و بشکه مطابق دستورالعملهای ایمنی اجرا شود. همچنین لاک یا پوشش داخلی بشکه باید متناسب با نوع حلال انتخاب شود تا محصول با پوشش داخلی واکنش ندهد، رنگ یا لاک حل نشود و کیفیت ماده در زمان نگهداری تغییر نکند.
مواد ویسکوز و غلیظ مانند رب گوجهفرنگی، کنسانتره میوه، چسبهای صنعتی، رزینها و خمیرهای شیمیایی، به بستهبندیای نیاز دارند که دسترسی کامل به محتویات را ممکن کند؛ به همین دلیل بشکه های دهانه باز فلزی، گرید فلزی یا پلاستیکی گزینه مناسبی برای این محصولات هستند.
در این نوع بشکه، درب بهطور کامل جدا میشود و به کمک رینگ قفلکننده و واشر آببندی در جای خود تثبیت میگردد؛ در نتیجه اپراتور میتواند بهراحتی پمپ، همزن یا ابزار تخلیه را وارد بشکه کند و باقیمانده مواد غلیظ را با اتلاف کمتر خارج سازد.
در صنایع غذایی، بدنه بشکه بهتنهایی نباید مبنای تماس مستقیم با محصول باشد و معمولا از کیسههای آستر یا Drum Liner مناسبِ تماس غذایی استفاده میشود. در محصولات حساستر مانند رب و کنسانتره، آسترهای اسپتیکِ متناسب با فرایند پرکنی و شرایط نگهداری، در کنار واشرهای سازگار و باکیفیت، به کاهش تماس محصول با محیط، کنترل آلودگی و حفظ کیفیت محصول کمک میکنند.
برای پودرهای معدنی، گرانولهای پلیمری، مستربچ، مواد اولیه دارویی و سایر مواد خشک، بشکه فیبری دهانه باز یا در برخی کاربردها بشکه پلاستیکی دهانه باز سبک، میتواند راهکاری اقتصادی و کاربردی باشد. بشکه های فیبری از لایههای فشرده کاغذ کرافت ساخته میشوند و بهدلیل وزن پایین، هزینه حملونقل، بهویژه در صادرات و بارهای حجیم، را کاهش میدهند.
دهانه باز این بشکه ها نیز عملیات پرکردن، نمونهبرداری و تخلیه با پیمانه، مکنده یا تجهیزات انتقال مواد جامد را آسانتر میکند. با این حال، فیبر به رطوبت حساس است و در محیط مرطوب ممکن است استحکام خود را از دست بدهد؛ بنابراین مواد حساس به رطوبت باید ابتدا در کیسه داخلی چندلایه یا آستر پلیمری مناسب قرار گیرند و سپس درون بشکه بستهبندی شوند.
همچنین باید توجه داشت که فیبر ذاتا تضمینکننده حذف الکتریسیته ساکن نیست؛ در مورد پودرهای قابل اشتعال یا انفجاری، لازم است ارزیابی خطر گردوغبار، انتخاب آستر، همبندی تجهیزات و سایر تمهیدات کنترل الکتریسیته ساکن بهصورت تخصصی انجام شود.
برای جمعآوری، نگهداری و انتقال پسماندهای صنعتی جامد یا مایع، مانند فیلترهای آلوده، پارچههای روغنی، خاک و لجن آلوده، ضایعات اسیدی یا باقیمانده مواد شیمیایی، بشکه های دهانه باز گرید فلزی یا پلاستیکی دارای تأییدیه حمل مواد خطرناک انتخاب مناسبی هستند.
دهانه باز بودن بشکه، بارگیری پسماندهای جامد، قطعات بزرگ، لجنها و مواد نیمهجامد را ساده میکند و رینگ قفلکننده نیز پس از پرشدن، امکان آببندی مطمئن درب را فراهم میآورد. انتخاب بین بشکه فلزی و پلاستیکی باید بر پایه شناسایی دقیق پسماند انجام شود؛ برای نمونه، پسماندهای خورندهای که با فولاد ناسازگارند معمولا به بشکه پلاستیکی سازگار نیاز دارند، در حالی که پسماندهای نفتی، روغنی یا دارای حلالهای آلی ممکن است به بشکه فلزی با پوشش داخلی مناسب نیاز داشته باشند.
کدهای UN حکشده روی بدنه، مانند 1A2 برای برخی بشکه های فولادی دهانه باز و 1H2 برای برخی بشکه های پلاستیکی دهانه باز، نشان میدهند که بستهبندی در آزمونهای مشخصی ارزیابی شده است؛ اما انتخاب نهایی باید با توجه به گروه بستهبندی ماده، وزن مخصوص، وضعیت فیزیکی پسماند، نوع حمل و مقررات مرجع انجام شود، زیرا صرف وجود کد UN بهتنهایی برای همه انواع پسماند و همه شرایط حمل کافی نیست.
انتخاب بشکه ۲۲۰ لیتری باید بر اساس نوع ماده، شرایط نگهداری، روش حملونقل و تعداد دفعات استفاده انجام شود؛ زیرا یک مدل بشکه ممکن است برای روغن یا مواد نفتی مناسب باشد، اما برای اسید، پودر، حلال یا مواد غذایی عملکرد ایمن و مطلوبی نداشته باشد. پیش از خرید، ابتدا باید مشخص کنید ماده موردنظر مایع، جامد، پودر، گرانول، خمیر یا نیمهجامد است. مواد روان معمولا به بشکه های دهانه بسته نیاز دارند، در حالی که برای مواد غلیظ، خمیری، لجن، پودر و قطعات جامد، بشکه های دهانه باز دسترسی و تخلیه آسانتری فراهم میکنند.
نوع دهانه باید متناسب با روش پرکردن و تخلیه ماده انتخاب شود. بشکه های دهانه باز دارای دربی جداشونده هستند و برای مواد غلیظ، خمیری، نیمهجامد، پودرها، گرانولها و پسماندهای صنعتی کاربرد بیشتری دارند؛ زیرا امکان دسترسی مستقیم به تمام فضای داخلی بشکه را فراهم میکنند.
در مقابل، بشکه های دهانه بسته با یک یا دو دهانه کوچک روی درب، برای مایعات روان، روغنها، حلالها و موادی که باید در برابر تبخیر، آلودگی و نشت محافظت شوند، گزینه مناسبتری هستند. در زمان خرید باید علاوه بر نوع دهانه، کیفیت رینگ قفلکننده، واشر آببندی، رزوه درپوشها و امکان نصب پلمب یا شیر تخلیه نیز بررسی شود.
اگر بشکه قرار است با کامیون، کانتینر، کشتی یا هواپیما جابهجا شود، مقاومت مکانیکی و الزامات حمل مواد خطرناک اهمیت بیشتری پیدا میکند. در حمل جادهای و دریایی، بشکه باید در برابر ضربه، لرزش، فشار ناشی از چیدمان و تغییرات دما مقاومت کافی داشته باشد. برای صادرات یا انتقال مواد خطرناک، معمولا استفاده از بستهبندی دارای تأییدیه عملکردی UN ضروری است.
کد UN نشان میدهد که نمونه مربوطه در آزمونهایی مانند سقوط، نشت، فشار داخلی و چیدمان ارزیابی شده است؛ بااینحال، این کد باید با نوع ماده، گروه بستهبندی و شیوه حمل سازگار باشد. صرف وجود علامت UN روی بشکه، بدون بررسی کد کامل و مشخصات ماده، بهتنهایی برای انتخاب صحیح کافی نیست.
تعداد دفعات استفاده از بشکه 220 لیتری نیز باید پیش از خرید مشخص شود. برای کاربردهای یکبارمصرف، صادرات، انتقال مواد حساس یا بستهبندی محصولاتی که احتمال آلودگی متقاطع در آنها بالاست، بشکه نو معمولا انتخاب ایمنتری است. بشکه های قابلاستفاده مجدد باید پس از هر بار مصرف بهدقت بازرسی، تخلیه، شستوشو و در صورت نیاز خشک و ضدعفونی شوند.
وجود فرورفتگی شدید، زنگزدگی، ترک، تغییر شکل، آسیب در محل درپوش یا باقیماندن بوی ماده قبلی میتواند استفاده مجدد را خطرناک کند. همچنین نباید بشکهای را که قبلا حاوی ماده شیمیایی، سمی یا قابل اشتعال بوده است، بدون فرایند پاکسازی و تأیید تخصصی برای نگهداری ماده دیگری به کار برد.
ظرفیت اسمی ۲۲۰ لیتر به این معنا نیست که در همه شرایط باید بشکه تا آخرین فضای ممکن پر شود. برای مواد مایع، لازم است بخشی از فضای داخلی بهعنوان فضای انبساط باقی بماند تا در اثر افزایش دما، فشار بیش از حد به درب و بدنه وارد نشود.
وزن نهایی بارگیری نیز به چگالی ماده وابسته است؛ برای مثال، ۲۲۰ لیتر آب تقریبا ۲۲۰ کیلوگرم وزن دارد، اما همین حجم از یک ماده سنگینتر میتواند وزن بسیار بیشتری ایجاد کند. بنابراین باید حداکثر وزن مجاز بشکه، ظرفیت تحمل کف، مقاومت رینگ و محدودیتهای حملونقل بررسی شود. در مواد جامد و پودری نیز وزن محتویات، تراکم ماده و نحوه توزیع بار در زمان جابهجایی اهمیت دارد.
محل نگهداری بشکه 220 لیتری میتواند بر عمر مفید، ایمنی و کیفیت محتویات اثر مستقیم بگذارد. اگر بشکه در انبار مرطوب قرار میگیرد، مدل فلزی باید پوشش ضدخوردگی مناسب داشته باشد و روی سطحی خشک و بالاتر از کف قرار گیرد. در انبارهای گرم یا محیطهای روباز، مقاومت در برابر تابش فرابنفش، تغییرات دما و انبساط محتویات اهمیت ویژهای دارد.
بشکه های پلاستیکی HDPE برای نگهداری طولانیمدت در فضای باز بهتر است دارای پایدارکننده UV باشند، اما حتی این مدلها نیز نباید بدون بررسی مشخصات سازنده در معرض آفتاب شدید قرار گیرند. چیدمان بشکه ها باید بهگونهای باشد که فشار بیش از ظرفیت طراحی به ردیفهای پایینی وارد نشود و امکان بازرسی نشتی، تهویه و دسترسی اضطراری وجود داشته باشد.
اگر محصول به آلودگی، تغییر بو، رطوبت یا باقیمانده مواد قبلی حساس است، استفاده از بشکه نو یا کیسه آستر داخلی میتواند راهکار مناسبی باشد. آسترهای پلیمری و کیسههای مخصوص بشکه، تماس مستقیم محصول با دیواره را کاهش میدهند و شستوشوی بشکه را آسانتر میکنند.
این موضوع در صنایع غذایی، دارویی، رنگ، رزین و برخی مواد پودری اهمیت زیادی دارد. البته جنس آستر باید با ماده داخل بشکه سازگار باشد؛ زیرا بعضی حلالها میتوانند به پلیمر آستر آسیب بزنند یا باعث نفوذ، تورم و تغییر شکل آن شوند. در کاربردهای غذایی نیز باید از آستر دارای مجوز تماس با مواد غذایی و واشر آببندی مناسب استفاده شود.
پیش از خرید، ضخامت و یکنواختی بدنه، کیفیت قالبگیری، استحکام کف و درب، سلامت رینگ، کیفیت واشر و عملکرد درپوشها را بررسی کنید. در بشکه فلزی، نبود زنگزدگی، فرورفتگی، پوستهشدن رنگ و آسیب درزهای جوش اهمیت دارد. در بشکه پلاستیکی، بدنه باید بدون ترک، بادکردگی، نازکشدگی موضعی و تغییر شکل باشد.
برای بشکه های فیبری نیز سلامت لایههای بیرونی، مقاومت در برابر رطوبت و کیفیت آستر داخلی باید بررسی شود. بهتر است مشخصات فنی، وزن خالی، ظرفیت واقعی، محدوده دمای کاری، نوع ماده اولیه و سوابق تولیدکننده از فروشنده دریافت شود.
بهترین بشکه ۲۲۰ لیتری لزوما ارزانترین، سنگینترین یا مقاومترین مدل موجود در بازار نیست؛ بلکه بشکهای است که با ماهیت فیزیکی و شیمیایی محصول، روش پرکردن و تخلیه، شرایط انبارداری و الزامات حملونقل سازگاری کامل داشته باشد. اگر اولویت شما استحکام مکانیکی، حمل روغن، مواد نفتی، گریس و برخی حلالهاست، بشکه گرید فلزی دهانه بسته پنادپلاستیک معمولا انتخاب مناسبی محسوب میشود.
برای اسیدها، بازها، شویندهها و مواد خورنده آبپایه، بشکه پلاستیکی HDPE سازگار با ماده انتخاب ایمنتری است. برای پودر، گرانول و مواد خشک که به بستهبندی سبک و اقتصادی نیاز دارند، بشکه فیبری مجهز به آستر داخلی میتواند گزینه کاربردی و ارزان باشد. اگر ماده غلیظ، خمیری یا نیمهجامد است، مدل دهانه باز تخلیه و پاکسازی آسانتری دارد؛ اما برای مایعات روان، فرار یا مستعد آلودگی، بشکه دهانه بسته معمولا عملکرد مطمئنتری ارائه میدهد.
در نهایت، گفتیم که تصمیم خرید بشکه 220 لیتری باید پس از بررسی کامل اعم از مطالب بالا به همراه جدول سازگاری شیمیایی، حداکثر وزن بارگیری، نیاز به تأییدیه UN، شرایط محیطی و نوع حملونقل انجام شود. همچنین در زمان دریافت محصول، تطابق مشخصات درجشده روی بشکه با سفارش، سلامت بدنه، کیفیت درپوشها، وجود رینگ و واشر و در صورت نیاز اعتبار نشان UN را کنترل کنید.
سوالات متداول (FAQ)
انتخاب بهترین بشکه 220 لیتری به نوع ماده و شرایط حمل بستگی دارد؛ بشکه گرید فلزی برای مواد پتروشیمی و شیمیایی، فلزی برای مایعات صنعتی، پلاستیکی برای مواد خورنده و فیبری برای مواد جامد مناسبتر است. بنابراین، بهترین بشکه مدلی است که با ویژگیهای ماده، استاندارد حمل و شرایط نگهداری شما سازگار باشد.
بشکه پلاستیکی ۲۲۰ لیتری به دلیل استحکام بالا و کاربرد گسترده در حمل مواد غذایی، شیمیایی، دارویی، اسیدی، قلیایی و خورنده و غیره یکی از پرمصرفترین مدلها است.
بهترین نوع بشکه 220 لیتری باید بر اساس نوع ماده، میزان خورندگی، حالت فیزیکی، وزن، شرایط دما، روش حملونقل و نیاز به آببندی انتخاب شود. همچنین باید ظرفیت واقعی، جنس بدنه، استانداردهای ایمنی مانند UN، کیفیت درب و سازگاری بشکه با تجهیزات جابهجایی را در نظر گرفت.
